سرمای هوا صورتم رو به سوزش انداخته بود پالتوی تنم رو بیشتر به خودم فشار دادم که کم کنم از سرمای هوا، خدایا چقدر این روزا هوا سرد و خشک شده بابا عقیده داشت این سرمای هوا به خاطر کمبود بارندگیه، برف و بارون کم که باعث خشکی هوا و سوزش بیش از حدش میشن اما پیربابا میگفت هوا سرد شده درست مثل دل ادما…وای به سردی دل ادما. تمام تنم از شدت سرما لحظه ای لرزید … الان دلم یه فنجون چایی داغ میخواست با عطر دارچین میتونستم بوشو زیر بینیم احساس کنم میدونستم گرمم میکنه . نفسمو اروم بیرون دادم و بخار خارج شده از دهانم و با چشم تعقیب کردم…امروزم نتونستم کاری پیدا کنم واین

-مگه نگفتم بمون تا من بیام؟ سرمو بلند کردم و خیره شدم به قیافه ی طلبکارش! سری به دو طرف تکون داد و گفت:هان؟! چیه؟! حرفهای منو نمی فهمی؟ نمی شنوی؟ دوست داری بشنوی و نمی شنوی؟ دوست داری بفهمی و نمی فهمی؟ گفتم من خودمو تا ظهر می رسونم! حیف که ساعتی نبود که بخوام با نگاه کردن بهش متوجه اش کنم که الآن دو ساعتی از ظهر گذشته. بی حرف سرمو انداختم پایین و مشغول کارم شدم. یه خرده تو سکوت نگاهم کرد، بعد پرسید: کسرا نیومده؟ دلخور بودم و وقت دلخوری حوصله ی جواب دادن، حرف زدن و حتی حرف شنیدن نداشتم. با سر جواب منفی دادم و دست بی حس بابا رو آوردم بالا و شروع کردم به لیف مالی

رمان جدید هوس و گرما خلاصه داستان :نـوآ ، دخترکی که از خونه ی وحشت دور میشه… از اوجِ اسارت… از بندِ تعصب… فرار نمی کنه… رهـاش می کنن… تنها می گذارنش بینِ یه گله گرگ! یه دخترِ چهارده ساله، یه گوسفندِ سفیدِ چاق و خوشمزه… آماده است واسه یه لقمه ی چپ کردن، که باز رهــآ میشه… این بار از بندِ تنهایی رهــا میشه… امــا… امون از اون روزی که، کسی که میشه همه کسِ تنهایی هات… نباشه! رمان هوس و گرما گیسوی خرمایی رنگم را میان انگشتان می پیچم و به آینه ی اتاق خیره می شوم.سرم را کج می کنم و باز، خیره می شوم به تصویر محو خودم از آینه.آرام آرام موهایم را رها می کنم

رمان عاشقانه اگر عمر دوباره داشتم مى کوشیدم اشتباهات بیشترى مرتکب شوم. همهچیز را آسان مى گرفتم. از آنچه در عمر اولم بودم ابله تر می شدم. فقطشمارى اندک از رویدادهاى جهان را جدى می گرفتم. اهمیت کمترى بهبهداشت می دادم. رمان عاشقانه به مسافرت بیشتر می رفتم. از کوههاى بیشترى بالا می رفتمو در رودخانه هاى بیشترى شنا می کردم. بستنى بیشتر می خوردم و اسفناجکمتر. مشکلات واقعى بیشترى مى داشتم و مشکلات واهى کمترى. آخر،ببینید، من از آن آدمهایى بوده ام که بسیار محتاطانه و خیلى عاقلانهزندگی کرده ام. ساعت به ساعت، روز به روز. اوه، البته من هم لحظاتسرخوشى داشت هام.